Ιθάκη

Ξελόγιασες τον ουρανό με μάγια και με ξόρκια πως δρόμος σου ανοίγεται με κόκκινο χαλί κι όλα τα λόγια της τρελής βγήκανε προφητείες μιας τέχνης μαντικής, μια ρήση θεϊκή. Τι γύρευες τον ουρανό σαν είσαι για τον βούρκο; ούτως ή άλλως ο κόσμος μας παντού είναι σαθρός. Ζητάς με θράσος ήλιο, μα σ' αξίζει το σκοτάδι. Κλείσε την πόρτα σαν περνάς, παιδάκι μου φτωχό. Κείνη τη βραδιά σαν γίνηκες Οιδίποδας τύραννος άρχισες με μονόλογους προβλήματα να λύνεις. Όμως 'συ ήσουν το μίασμα της καημένης πόλης κι απ' την ντροπή σου έχασες το φως τ' αληθινό.

Μέρα σκοτεινή. Μέρα νικημένη. Νόμιζαν πως μ' έκαναν σκουπίδι οι αχρείοι. Βλέπω με μάτι θολό τον ραγισμένο κόσμο απ' το παράθυρο. Ο Ήλιος βασίλεψε πίσω απ' τις σκιές. Βγήκαν δαίμονες να χορέψουν στη βροχή. Το σκοτάδι δεν θα κρατήσει για πολύ. Ο Ήλιος θ' ανατείλει ξανά. Ρόδα είναι και γυρίζει η ζωή. Επιστρέφει συμπεριφορές. Εκείνοι που χάσαν' το μυαλό τους, τώρα βλέπουν πέρα στ' όνειρό τους. Εκείνοι που γελούσαν, τώρα κλαίνε. Καλώς να ορίσεις καινούργιε, καθαρμένε κόσμε, νομοτελειακά πλασμένε. Σε περιμένω...

Συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική μου συλλογή "Άλωση του Ονείρου", η οποία θα ανακοινωθεί τις προσεχείς ημέρες. Τρεχάτε βασιλείς της Κύπρου, ο Κύρος κατέλαβε τις Σάρδεις! Τρεχάτε δούλοι κι αφεντάδες, ο λύκος είν’ στην πόρτα μας! Μην τον πολεμάτε βασιλείς Ο Κύρος είναι Μέγας! Τρεχάτε δούλοι κι αφεντάδες, προσκυνάτε τον μεγάλο βασιλιά. Οι κήποι της Βαβυλώνας σας περιμένουν! Ω της Κύπρου αφεντάδες, ωιμέ, Υπακούσαμε στα κελεύσματά σας και τίποτα δεν απόμεινε. Ελπίδα ζητούσε η καρδιά μας κι εσείς μας δώσατε ερείπια. Φως θέλαμε, σκοτάδι μας φέρατε. Μας είπατε να γονατίσουμε και θα έρθει η χαμένη μας ευτυχία. Γονατίσαμε και βρήκαμε τη στάχτη. Αλίμονο αφεντάδες, αν γονατίσω μπρος στο μεγάλο βασιλιά. Το τέρας μεγαλώνει όσο το θρέφουμε μ’ ασύμφορους συμβιβασμούς. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης ανατέλλει όσο μαχόμαστε  το μύλο να γυρίσουμε.

Δεν πρέπει να φοβάσαι, σύντροφε, το έρεβος. Μέσα του κρύβεται η αλήθεια της ψυχής. Μόνο εκείνους που λένε πως θα φέρουνε το φως να τρέμεις. Αυτοί είναι οι πραγματικοί τύραννοι. Οι ακτίνες χάνονται τη νύχτα, όπως οι σκιές τη μέρα. Ο κρίκος δεν σηκώνει άλλη αλυσίδα, πόσω μάλλον κεφαλή. Δεν βαστάει άλλο η ψυχή μας τους τυράννους. Ο Ήλιος πρέπει να βασιλέψει για να βρούμε μεσ' στο σκοτάδι τον εαυτό μας. Όταν ανατείλει, δεν θα 'μαστε πια οι ίδιοι. Θα 'μαστε παντοτινά κυρίαρχοι, βασιλιάδες στο θρόνο που μας αξίζει.

Αυτή η φωτογραφία με ενέπνευσε...  Οὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε, οὐδ’ ἡ ξύνοικος τῶν κάτω θεῶν Δίκη τοιούσδ’ ἐν ἀνθρώποισιν ὥρισαν νόμους· οὐδὲ σθένειν τοσοῦτον ᾠόμην τὰ σὰ κηρύγμαθ’ ὥστ’ ἄγραπτα κἀσφαλῆ θεῶν νόμιμα δύνασθαι θνητὸν ὄνθ’ ὑπερδραμεῖν. Σοφοκλέους, Αντιγόνη (450-455) Αρχαία τραγωδία αναδύεται απ' την αγορά της Αμαθούντας πλάι στις παμπάλαιες κολώνες. Παραπέρα ειν' το ξωκλήσι της Αγια-Βαρβάρας κάτω απ' τον μέγα Πλάτανο. Κάποτε το θυμούνται σε γάμους και πανηγύρια. Ένα προσωπείο στράφηκε προς ουρανό και θάλασσα. Τα όνειρα εκδικήθηκαν στο πρώτο ξεπέταγμα της σπίθας. Με μιας άνοιξε ο ουρανός κι εσχίσθη η θάλασσα στα δυο. Ο άγγελος που περιμέναμε, το 'φερε το μήνυμα. Υψώθηκε εμπρός μου ο μέγας και τρανός πολέμαρχος. Κύρηκας Ιστορίας. Προάγγελος θανάτου. Βρηχόταν λιονταρίσια. Μαχόταν να ξεκάμει το κακό που 'τανε βαθιά ριζωμένο. Κέρδιζε σ' ένα πόλεμο απ' την αρχή χαμένο. Τότε μπήκανε οι Αμαθούσιοι και οι Κουρι...

Στη μνήμη των ηρώων που έπεσαν στο Μαρί σαν σήμερα στις 11/7/2011 Τούτη τη νύχτα τη στερνή βγήκανε δίδυμα φεγγάρια ματωμένα. Ο Ήλιος πάνω στ' άρμα του βούλιαξε στο έρεβος κι εχάθη. Τι κι αν εχάθη, τ' άστρα του λάμπουνε ακόμα. Τι είναι η ζωή; Κουφάρι αδειανό να το πετάξουμε στη θάλασσα; Ποιοι γράψαν τον επίλογο σ' αυτή την τραγωδία; Οι ήρωες δεν χάνονται, ούτε λησμονούνται. Στέκουν μπρος μας με βλέμμα σκυθρωπό και θυμωμένο. Τους βλέπουμε νέους, ωραίους, ακμαίους κι αγέρωχους. Τους βλέπουμε ολόρθους κι άφοβους να κοιτούν κατάματα τον Χάροντα στα Μαρμαρένια Αλώνια. Βαδίζουν ακλόνητοι τον δρόμο. Την μουσική των σειρήνων αποστρέφονται. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ειδεχθές απ' των δειλών την αβουλία. Στέκουν αγέρωχοι και νηπενθείς τώρα. Δεν λυπούνται τη χαμένη τους ζωή. Κλάματα δεν αρμόζουν στους ανδρειωμένους. Σταθείτε όρθιοι λεβέντες η Δόξα σας είναι χαρισμένη. Σταθείτε περήφανοι, ανδρείοι και δεχθείτε τ' αδαμάντινο στεφάνι, αθάνατοι νέ...

Ήρθανε της ζωής μου οι ελεγκτές με μάσκα φιλική, λες και μπορούσαν να με γελάσουν. Χρόνια τους έβλεπα να 'ρχονται κι ας αγνοούσα τα σημάδια των καιρών. Ήρθανε της ζωής μου οι ελεγκτές με μάσκα φιλική, λες και μ' ένα "γεια σου, τι κάνεις;" μπορούσαν να ξεκλειδώσουν την καρδιά μου. Λες και την έχω για ξεπούλημα. Χρειάζονται πολλά για να σε θεωρήσω φίλο, πόσω μάλλον δικό μου άνθρωπο. Ήρθανε της ζωής μου οι ελεγκτές με μάσκα φιλική. Τώρα είναι ρακένδυτοι, ζητούν ελεημοσύνες. Γδυμένοι απ' την περηφάνια και την αλαζονεία εκείνης της πρώτης φοράς. Φύγανε σκυφτοί της ζωής μου οι ελεγκτές. Μια φορά δεν μπήκαν στα παπούτσια μου. Νόμιζαν πως όλα τα 'ξεραν. Πως παρέες εκλεκτές μονάχα έκαναν. Τώρα κι η τελευταία μάσκα έπεσε. Φεύγοντας της ζωής μου οι ελεγκτές έπεσε η αυλαία. Ο θίασος κλείστηκε στα καμαρίνια. Εκεί ανήκε. Δεν ήτανε για να βγει στην σκηνή, Δεν άντεξε το σκοινί στο χειροκρότημα...